gedicht van 110609

Waarschijnlijk besef je niet dat het een kwestie van tijd is,
iets wat altijd terug komen zal, maar nooit het zelfde als toen,
alles is altijd anders in onze beleving, je gezicht verandert,
elke dag, elk uur, elke keer als ik naar je kijk.
Je gelaatstrekken lijken te veranderen met de tijd,
en vervolgens weer terug te komen in de rimpels van de vijver,
de toekomst ligt te bederven in de koelkast,
mijn woorden stromen seconde na seconde leeg,
een legio aan plannen, gevoed door mijn angst voor stilte,
het is hoe je het bekijkt, mijn ogen zijn gesloten.
Het is dan ook maar een kwestie van tijd.

Het heeft mij gemaakt tot waar ik in geboren ben,
in dood en misdaad, en hel en verdoemenis,
het komt nooit meer goed met mij.

Hij zei mij eens dat het beter was te liegen
dan de toekomst te verbloemen door de liefde.
Mijn roze bril is verpulvert onder je voeten
omdat ik je hart kapot trapte, en weer op pak.
Mijn hoofd bloed leeg omdat ik jou vooral zo missen moet,
het afscheid is veel te dichtbij,
mijn koffer vol met liefde staat te wachten bij de voordeur.

Nu heb ik van 14 hoog een bloempot op mijn eigen hoofd kapot gegooid,
beknopt en afgezaagd zullen mijn laatste woorden zijn
als ik ze nog zeggen mag.
"Ik hou van je, mijn liefste. Ik hou van je!"