Gedicht van 160609

Wat stoffigheid betreft valt het best wel mee,
ik voel me schoon geveegd en losgelaten.
Jij bent wie je bent, om al die tijd heen gewikkeld,
de wolken zouden moeten luisteren naar je gejammer,
verraderlijker dan het lamplicht in de huiskamer,
bloed loopt uit je ogen, verlangen is door je lippen heen geweven.
Ik zou met een pluim op mijn hoofd het zand in willen kruipen,
onder de letters, onder de doden en de zwarte schoenen.
Jij had dood kunnen zijn, in je huis.
Als je nu eens van de tafels af springen zou,
en als je dan tegen de grond aan kwakt, als een pudding,
misschien lach ik dan wel.