Gedicht van 290609

Ik heb de liefde te lang genegeerd om het nu te accepteren,
als we het liefde kunnen noemen.
Het zou genoeg moeten zijn, maar alles wat ik gaf,
of deed, het leek, of het was niet genoeg.
Ik heb een paar besluiten genomen, zoveel ik kon,
in het vliegtuig vergat ik al wie ik was,
het zou nooit meer goed zijn geweest.
Ik hobbel door het leven, en doe het graag,
zou het niet anders willen,
naast alle schapen en geiten,
het maakt toch geen flikker meer uit,
al gooi ik me er met al m'n gewicht tegenaan,
het zal vroeg of laat vergeten worden,
ook door mij.
Hoe graag ik ook had volgehouden,
het leek het niet waard te zijn,
ik kan niet over liefde schrijven,
ik schrijf alleen over mij,
ik zie alles, maar mag het niet aanraken.
Ik stop met spelen, misschien ook wel met schrijven,
want niets is het werkelijk waard,
al had ik graag de hele wereld omgedraaid.
Ik stop.
Voor nu.
Voor altijd.
Voor jou.
Voor ons.

Al bestaat dat ons niet meer,
het blijft het in mijn gedachten, in mijn hart.

Gedicht van 270609

Ik had je misschien niet alleen moeten laten
maar de pijn kwam te hard aan toen de deuren open vlogen
ik haatte je voor een moment
liet je niet langer meer toe in mijn hart.
Ik breek mijn eigen ziel, mijn wereld,
jij hebt de tranen uit mijn diepste mij nooit geproefd
jij staat in mijn hart gekrast verdoofd door gevoelens,
je stierf, voor mij, gewurgd door de letters
die ik schreef, voorzichtig, een voor een.

Als je verder leeft,
herinner mij.

You might be a redneck if...

You know more than six ways to bend the bill of a baseball cap.

Gedicht van 190609

Zijn ogen staren in het donker,
geen tuin is prachtiger dan de zijne,
zijn woorden hangen heersend boven zijn gezin,
geen bloem mag mooier bloeien dan de zijne.
Voorzichtig verliest hij zijn dochter,
laat haar wegvaren in het schuitje over de oceaan.
Het steeds veranderend beeld
van lente naar zomer, van herfst naar winter,
zijn billen plat gedrukt op de harde stoel.
Hij blijft staren, voelt geen afkeer,
hij laat haar los verteld hij zichzelf,
zij rukt zich los word haar verteld,
geen van dit alles hoort waarheid te zijn.

Zij heeft hem vermoord,
wetend wat hem het meest pijnigen zou,
alwetend heersend over zijn zwakke plekken,
schreeuwend breekt zij zijn hart.

You might be a redneck if...

You've used a Styrofoam cooler as a flotation device.

Gedicht van 180609

Buiten, de vlucht in gedachten,
zwevend door de sterrenlucht.
Vormeloos ben ik, gevoelloos,
vermomd in het zwart omhulsel,
vertekend door de sterren,
verzadigd met mijn eigen bloed.
Het leven met al haar verbloemingen,
verdoemd is alles om mij heen.
Leeg omhulsel in mijn armen,
weggerot in het bestaan.
Verlangen naar het onbekende,
spring, val, eeuwig vrij!

You might be a redneck if...

Your wife's fur coat has bullet holes in it.

Gedicht van 170609

En dan nu heb ik alles gedaan,
ik heb de dood overwonnen,
de boom in geklommen om te bewijzen.
Haar bril staat iets scheef,
haar handen raken het papier,
haar benen gekruist.
Ik verlang niet langer meer, ik heb,
jij bent, ik zal altijd zijn,
ik kan niet ontkennen,
alles is doortrokken met boomschors,
mijn boeken liggen smeulend op een hoopje.
Haar ogen vallen langzaam dicht,
bril zakt steeds iets schever,
haar zachte huid is zo ver weg.

Het eten staat te dampen op tafel,
niets is zo verwarrend als het licht.
Ik zou dicht moeten zijn,
een gesloten boek.
Voor jou ogen ben ik open gegaan,
jij hebt overwonnen,
jij drukte door.
Zij snapt er niets van.

Ik zou grijs willen zijn,
vormeloos.

Zij doet alles om mijn hart vast te houden.

Gedicht van 160609

Wat stoffigheid betreft valt het best wel mee,
ik voel me schoon geveegd en losgelaten.
Jij bent wie je bent, om al die tijd heen gewikkeld,
de wolken zouden moeten luisteren naar je gejammer,
verraderlijker dan het lamplicht in de huiskamer,
bloed loopt uit je ogen, verlangen is door je lippen heen geweven.
Ik zou met een pluim op mijn hoofd het zand in willen kruipen,
onder de letters, onder de doden en de zwarte schoenen.
Jij had dood kunnen zijn, in je huis.
Als je nu eens van de tafels af springen zou,
en als je dan tegen de grond aan kwakt, als een pudding,
misschien lach ik dan wel.

You might be a redneck if...

You can sing all of "Free Bird" without removing the cigarette from your mouth.

Gedicht van 150609

Terwijl het eten (waar ik overgens bijna drie uur aan heb gewerkt)
in tien minuten word verorbert,
en je ogen me aanvallen met medogenloze pijnen,
bedenk ik me hoeveel ik eigenlijk van je hou.
Ik geloofde in de liefde, maar heb het laten vallen
misschien ben ik nu alles kwijt.
En hoe ik ook poets en probeer,
mijn hart blijft grijs en lelijk.
Je ogen varen weg, ver weg, achter de horizon
misschien kom ik nooit meer thuis.
Je woorden verraden dat je jezelf aan mij gegeven hebt,
je ogen zeggen dat je voor me gevochten hebt.
Laat me verdrinken, troost me, geloof in me!
En of het nou groot of klein is, van goud of van steen,
neem m'n hart, hoor het kloppen. Voor jou.
Denk, voel, huil, verlies en omarm zoveel je nodig hebt,
maar vergeef me. Nog een keer.

Gedicht van 140609 (2)

Ik duw mijzelf vooruit
in de hoop te vangen wat mij voorgehouden word.
Ik wacht op leeg en veel te groot,
verlang naar alles wat mij eergister
nog in de handen geschoven werd.
De haan is schor, maar schreeuwt nog steeds,
alles zou moeten stoppen,
of overnieuw gedaan, maar de wereld houd het tegen.
De toekomst dringt zich op
alsof ik er nooit over nagedacht heb.

Verlang, verlang, verlaat,
geloof, ontvang, verlies,
vind mij terug tussen de letters,
vergeet mij niet,
ik geef de hoop niet op.
Ik overleef, zoek en zal vinden!

Ik hou van je.

Gedicht van 140609 (1)

Groter dan ik had verwacht,
volgeduwd met gras en bomen,
het moeras achter zouden we moeten vergeten.

Ik heb niet gehuild,
mijn ogen zijn leeg.
Ik verlang elke dag
naar jou, naar warmte,
misschien zelfs naar mijzelf.
De kracht zit van binnen
nu zoek ik jou nog.
Jij was bij mij,
nu alleen nog in mij,
verleden tijd,
ik klamp mij vast aan wat eens was,
geen verloren tijd.



Time is just a place.

gedicht van 110609

Waarschijnlijk besef je niet dat het een kwestie van tijd is,
iets wat altijd terug komen zal, maar nooit het zelfde als toen,
alles is altijd anders in onze beleving, je gezicht verandert,
elke dag, elk uur, elke keer als ik naar je kijk.
Je gelaatstrekken lijken te veranderen met de tijd,
en vervolgens weer terug te komen in de rimpels van de vijver,
de toekomst ligt te bederven in de koelkast,
mijn woorden stromen seconde na seconde leeg,
een legio aan plannen, gevoed door mijn angst voor stilte,
het is hoe je het bekijkt, mijn ogen zijn gesloten.
Het is dan ook maar een kwestie van tijd.

Het heeft mij gemaakt tot waar ik in geboren ben,
in dood en misdaad, en hel en verdoemenis,
het komt nooit meer goed met mij.

Hij zei mij eens dat het beter was te liegen
dan de toekomst te verbloemen door de liefde.
Mijn roze bril is verpulvert onder je voeten
omdat ik je hart kapot trapte, en weer op pak.
Mijn hoofd bloed leeg omdat ik jou vooral zo missen moet,
het afscheid is veel te dichtbij,
mijn koffer vol met liefde staat te wachten bij de voordeur.

Nu heb ik van 14 hoog een bloempot op mijn eigen hoofd kapot gegooid,
beknopt en afgezaagd zullen mijn laatste woorden zijn
als ik ze nog zeggen mag.
"Ik hou van je, mijn liefste. Ik hou van je!"

gedicht van 100609

Alles blijft ongeregistreerd doorleven,
dood en levenloos kijkt zij mij aan,
ik zou willen ontwaken, dood zwijgen, maar doorgaan.
Ik slaap met je t-shirt, ik omarm je in mijn dromen,
mijn blanke huid, jou open ogen.

Leeg huis van weggestuurd verlangen,
ik versier mijn leven tot een kleurige lap,
dood mijn fantasie omdat er nu geen leven meer is,
mijn houten huis staat op exploderen.
Ik geef het rieten dak een plens water,
gooi de foto door de openstaande achterdeur,
bomen in de achtertuin worden beklommen door kwajongens,
korte bruine haren vliegen in het rond.

Zij ligt met opengesneden strot te rotten
niemand weet wie zij is.

Pluisjesdeken.

De tijd is om jou heen gewikkeld
als een dikke pluisjesdeken.

In iedere minaar verschuilt zich de angst voor ernst.

G.art foto's

Gedicht van 080609

De pijn van het nog net niet verliezen,
maar kijken hoe iets valt in het niets.
Morgen vertel ik alles.

Morgen trap ik alles omver,
vertrouw op dat alles er eens was,
ruk alle bloemen uit de grond,
verwoest alles wat in de buurt komt,
morgen.
Ik hou van morgen,
als het moet.
Ik doe wat mij word opgedragen,
schreeuw naar de wolken
in de hoop dat zij terug schreeuwen,
je geur is nog hier,
morgen misschien niet meer.
Ik hou van morgen,
zolang het morgen blijft.

Zucht.

Dagboek zonder woorden,
leven zonder licht,
jij met een gesloten hart.

Morgen is de dag van de kracht,
als je elke dag maar morgen zegt.
Niets zal je ontbreken,
omdat je morgen alles hebt.
Dubbel geschreven is dubbel doorleeft,
want jij leeft met mij mee,
goddank blijft morgen komen.
Ik leef op jou, als op water en brood.
Morgen is morgen is morgen.

Blijf bij me!